دست نوشته های یک پزشک سياوش كاويان

در میان دست نوشته های قدیمی به شعر گونه ای بر خوردم که در زمان جنگ ایران و عراق و در بحبوحه حمله موشکی صدام به شهر های ایران ،نوشته بودم.از آنجا که به گونه ای این نوشته هم به خصائل اخلاقی و صفات انسانی!!!ملت نجیب و شریف !!مربوط میشود بی مناسبت ندیدم در اینجا بیاورم:

آژیر صدا کرد

و یک لحظه بعد

بمب در خانه همسایه ما

کرد ویران همه آنچه که بود

و هر آن کس که در آن خانه سکونت داشت

سوخت در آتش و دود

و کمی دور تر از خانه ما

مردمان شکر خدا میگفتند!!

که

نکرده است اصابت

و نیفتاده چنین بمب عظیمی

به سر خانه شان!!!